Corona en geurverlies

Gepubliceerd: 1 augustus 2021
| blog corona en geurverlies

Auteur: Judith Konings-Engelen

Het ervaren van geuren staat nu volop in de belangstelling, omdat het risico bestaat dat je dit door corona, voor onbepaalde tijd kwijt kunt raken.
Interessante tijden voor aromatherapeuten. Je geurvermogen is ongelooflijk complex en je hebt een geur-geheugen voor echt bizar veel geuren. Een klein deel van de geurprikkel ontsnapt aan de censuur van de thalamus, die bepaalt welke prikkels wel en welke niet doorgestuurd worden naar de cortex, dit deel wordt direct naar de amygdala gestuurd, in het limbisch systeem.

Geur is zo van oudsher verbonden met ons ‘oude brein’, waar de hersenstam en het limbisch systeem deel van uitmaken. Hier wordt bepaald hóe je je voelt (vooral veilig of onveilig en de daaruit voortkomende emoties) en hóe je je als gevolg daarvan gedraagt. Dat had een evolutionaire functie, daarover een volgende keer. Dit oudere deel van het brein wordt ook vaak ‘ het reptielen brein’ genoemd, in de huidige alternatieve trauma therapie scholingen, maar daar heb ik persoonlijk weinig mee, wij evolueerden niet van reptiel naar mens, ik vind dat dus een wat misleidende en onnodige  term.

Dat geurgeheugen zit dus in je limbisch systeem, dat achter je slaapbeen ligt. Omdat geur en herinnering samen koppelen kun je door geur ook veel ‘ boven water halen’  waar, tegenwoordig steeds meer, dankbaar gebruik van gemaakt wordt in de ouderenzorg. Andersom werkt het ook zo; het verlies van geur betekent op de lange termijn ook het vervagen van herinneringen. Op de korte termijn betekent het dat je je interesse voor eten, en daarin goede keuzes maken, kunt verliezen. Er is weinig te lachen ook, als alles smaakt naar rot fruit en in je mond aanvoelt als nat karton. Je kunt van geurverlies echt wel wat depressief  raken.

Ooit zag ik een documentaire over geurverlies na griep. De eerste twee weken was de man in kwestie, een engelsman, doodziek.  Toen hij weer aan het werk ging viel het hem op dat hij het ontbijt, dat zijn vrouw aan het maken was, niet rook. En een engels ontbijt ruík je, geloof me!  Een jaar later was de man in scheiding. Hij zag zijn kinderen amper want hij voelde ‘ de band niet meer zo goed’. Hij wist ook niet meer hoe zijn oma eruit zag en kon zich eigenlijk überhaupt steeds minder van haar herinneren. Vijf jaar later stond hij op de brug en overwoog te springen. Als laatste poging schreef hij zich in voor een experiment bij een Amerikaanse wetenschapper. Maandenlang heftige medicatie, maar de mooiste dag in zijn leven was de dag dat hij op kantoor binnenkwam en de geur van koffie weer rook. Hij was tot tranen geroerd en blij te leven.

Als je geur wegvalt verlies je veel meer dan alleen dat….
Ook je smaak valt namelijk voor het grote gedeelte weg, in iedergeval alle nuance daarin. In dezelfde documentaire werd van een van amerika’ s best betaalde fijn proevers gevraagd of hij zonder te ruiken (zijn neus werd volledig afgeplakt) het verschil tussen koffie en thee zou weten (for the record, thee in de vs is sterker en koffie slapper dan onze europese smaak hierin). Zelfverzekerd begon hij er aan. Ik zag eerst de verassing, toen de twijfel en daarna de wanhoop – hij wist het echt niet. Dat schokeerde hem zódanig, dat er een traan aan te pas kwam.

Dit is een nasleep voor veel mensen nu, after-Corona. Maar het ziet er ook naar uit dat aromatherapeuten daarin helpen kunnen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Share This